من و هیچکس

می گویند: "مردها در عشق قانون ساده ای دارند بخواهندت برایت می جنگند، نخواهندت با تو میجنگند."اما من مردهایی را می شناسمکه درست وقتی می خواهندتبا تو و خودشان می جنگندآنقدر می جنگندتا از تو و خودشانویرانه به جای بگذارندو کیست که ویرانه را دوست بدارد؟آن روز دیگر دوستت ندارندو می روندمردها چه دوستت بدارند چه ندارندیک روز یک جا سراغت را می گیرندیادت می افتنددلشان تنگ می شود...اما ما زن هایک جور خاص عجیبیمدوست داریمدوست داریمدوست داریمدوست داشتنمان آرام استجنگی نیستنه برای به دست آوردن می جنگیمنه از دست دادنما فقط در سکوت اتاق خوابمانبرق چشم مردی را مرور می کنیمو چه باشد چه نباشدگرمای آغوشش را به خویش می پیچیممی مانیم، می سازیم و عشق می ورزیمامااگر روزی خسته شویمو کاسه صبر حوصله ما لبریزیک شبدو شبسه شببیدار می مانیماشک می ریزیمدلتنگ می شویمو یک روز صبح بیدار می شویمو می بینیم عشق زندگیمان در قلبمان مرده است!از آن روزاز آن لحظهدیگر فکر نمی کنیمدلتنگ نمی شویمسراغی نمی گیریمما زن ها از یک روز به بعد تمام می شویم. من و هیچکس...

تمام خوبی ها را
برایتان آرزو میکنم
نه خوشی ها را ...

زیرا خوشی آن است که تو میخواهی
و خوبی آن است
که خدا برای تو میخواهد

من و هیچکس...

درست ٬ مثل یک درخت که در هوای گرگ میش صبحگاه جنگلی به پیکرش ٬ فرود تیشه ناگهانی است و ... یا ز غرش درندهی گرسنه ای به سمت آهوئی شکستن سکوت بیشه ناگهانی است هجوم عشقبه مرزهای دل همیشه ناگهانی است. " مجموعه سروده های انتظار علی مرادی " من و هیچکس...

ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ به خودم ميگويم در دياري که پر از ديوار استﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ؟ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﻮﺳﺖ؟ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻝ ﺑﺴﺖﺣﺲ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﮔﻮﯾﺪ :ﺑﺸﮑﻦ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ، ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺩﺍﺭﯼ ! ﭼﻪ ﺳﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﯼ؟! ﺗﻮ " خدﺍ " ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ " ﺧﺪﺍ " ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧر با توست سهراب سپهری من و هیچکس...

آرام ؟آرام برای چه باید گرفت ؟وقتی بمیریم ، خود به خود آرام می گیریمپیش از آنکه بمیریم که نباید بمیریم«کلیدر _ محمود دولت آبادی» من و هیچکس...